Zeemansvrouwen, een soort van vrijheid is een maritiem tijdsdocument waarin drie zeemansvrouwen van tussen de 86 en 94 jaar openhartig vertellen over hun opmerkelijk geëmancipeerde leven in de jaren vijftig, zestig en zeventig. Ze voedden kinderen op, beheerden het huishouden en de financiën, kochten huizen en namen grote beslissingen zonder overleg met hun zeevarende eehtgenoten. Ze genoten zogezegd een ongekende autonomie in een periode waarin nog een strikte rolverdeling heerste tussen man en vrouw. Massatoerisme bestond nog niet, maar de zeemansvrouwen voeren geregeld mee met hun echtgenoten, waardoor ze meer van de wereld zagen dan hun tijdgenotes. Toch had hun vrijheid ook een prijs.
Hun met humor en relativeringsvermogen doorspekte verhalen worden aangevuld met uniek archiefmateriaal, 8mm-films en fragmenten uit brieven van een zeemansvrouw aan haar man. De film schetst zo een beeld van van een onbekende en bijna vergeten wereld.